نوشتنِ مقالهٔ علمی با هوش مصنوعی، بی‌آنکه یک منبعِ جعلی در آن باشد.

ISI نامِ مؤسسه‌ای بود که نمایهٔ استنادیِ مجله‌های علمی را ساخت؛ آن نمایه امروز Web of Science نام دارد. «مقالهٔ ISI» یعنی مقاله‌ای در مجله‌ای که در این نمایه است، نه مقاله‌ای با قالبی خاص. آنچه مجله‌های نمایه‌شده واقعاً می‌خواهند این چهار چیز است:

• ساختارِ IMRaD: مقدمه، روش، یافته‌ها و بحث، با چکیده و نتیجه‌گیری.
• چک‌لیستِ گزارش‌دهیِ طرحِ مطالعه: CONSORT برای کارآزمایی، STROBE برای مطالعهٔ مشاهده‌ای، PRISMA برای مرورِ نظام‌مند، CARE برای گزارشِ مورد و چند چک‌لیستِ دیگر که شبکهٔ EQUATOR گردآوری کرده.
• سبکِ ارجاعِ مجله، مثلِ APA، Vancouver یا IEEE.
• راهنمای نویسندگانِ همان مجله: سقفِ واژه‌ها، شکلِ چکیده، تعدادِ شکل و جدول و اعلامیه‌هایی که لازم است.

مدلِ زبانی در پایگاهی از مقاله‌ها جست‌وجو نمی‌کند؛ متنی می‌نویسد که محتمل به نظر می‌رسد. منبع هم برایش الگویی است از نامِ نویسنده، عنوان، مجله و سال؛ پس می‌تواند منبعی بنویسد که کاملاً درست به نظر می‌رسد و وجود ندارد، یا عنوانِ واقعی را با DOIِ مقالهٔ دیگری بیاورد. پیش از ارجاع به هر منبع:

• DOI را در doi.org باز کنید و ببینید همان مقاله باز می‌شود.
• منبعِ بی‌DOI را با عنوانش در Crossref یا Google Scholar پیدا کنید.
• نامِ نویسندگان، سال و مجله را با خودِ مقاله مقایسه کنید.
• ببینید مقاله پس گرفته نشده باشد.

توصیه‌های ICMJE و COPE، و سیاستِ بیشترِ ناشرانِ بزرگ، در اصل یکی‌اند: هوش مصنوعی می‌تواند در نوشتن کمک کند، ولی نویسنده نیست و استفاده از آن باید اعلام شود.

• مجاز: سامان دادنِ پیش‌نویس، روان کردنِ زبان، نوشتنِ بخش‌ها از داده‌ها و یادداشت‌های خودتان، قالب‌بندیِ ارجاع‌ها.
• نامجاز: ساختنِ داده، نتیجه یا منبع؛ آوردنِ هوش مصنوعی در فهرستِ نویسندگان؛ و فرستادنِ کارِ دیگری به نامِ خودتان، چه نوشتهٔ یک آدم باشد چه یک ابزار.
• همیشه: اعلامِ استفاده از هوش مصنوعی، بازخوانیِ کاملِ متن، و پاسخ‌گویی به هر جمله‌ای که به نامِ شما چاپ می‌شود.

1. ۱

   مشخصات

   نوعِ مقاله، طرحِ مطالعه، زبان (انگلیسی یا فارسی)، سبکِ ارجاع، مجلهٔ هدف و راهنمای نویسندگانش، نویسندگان و اعلامیه‌ها.

2. ۲

   موادِ پژوهش

   پیش‌نویس، داده‌ها و نتایج، یادداشت‌ها و فایل‌ها (Word، PDF، CSV و متن). شکل‌ها و جدول‌های فایل‌ها برداشته می‌شوند و خودتان انتخاب می‌کنید کدام در مقاله باشد.

3. ۳

   منابع

   DOI، BibTeX، RIS یا فهرستِ منابع را بچسبانید؛ هر کدام در Crossref پیدا و تأیید می‌شود. فقط منبعِ تأییدشده ارجاع داده می‌شود.

4. ۴

   طرحِ کلی

   بخش‌ها و نکته‌های هر بخش نوشته می‌شود؛ پیش از نگارش، آن را ویرایش کنید.

5. ۵

   نگارش

   بخش به بخش، و در آخر چکیده. هر بخش را با دستورِ خودتان بازنویسی کنید یا مستقیم ویرایش کنید.

6. ۶

   بررسی و فایل

   بررسی‌ها و چک‌لیست را ببینید، جای خالی‌ها را پر کنید و فایلِ Word را بگیرید: مثلِ مقالهٔ منتشرشده، یا نسخهٔ ارسال با شمارهٔ سطر.

این پاراگراف برای نشان دادنِ روش نوشته شده، نه از یک پژوهشِ واقعی. داده‌های آن از جدولِ نتایجی است که پژوهشگر داده:

• هر دو عدد در جدولِ نتایجِ پژوهشگر هست؛ هیچ عددی از جای دیگری نیامده.
• منبعِ [۱] پیش از ارجاع در Crossref پیدا و تأیید شده و در سبکِ Vancouver شماره خورده است.
• درصدِ ریزش را داور می‌خواهد ولی در مواد نبود؛ پس جای خالی مانده، نه یک حدس.

• همهٔ منابع پیدا و تأیید شده‌اند و هیچ‌کدام پس گرفته نشده است.
• هر عدد و نتیجهٔ متن در داده‌های خودتان هست.
• هیچ جای خالیِ «نیاز به داده» باقی نمانده است.
• چکیده، متن و تعدادِ منابع در سقفِ راهنمای مجله‌اند.
• همهٔ موارِد چک‌لیستِ گزارش‌دهی پاسخ دارند.
• به هر شکل و جدول در متن اشاره شده و شماره‌ها به ترتیب‌اند.
• حمایتِ مالی، تعارضِ منافع، اخلاق و دسترسی به داده‌ها نوشته شده‌اند.
• استفاده از هوش مصنوعی اعلام شده و همهٔ نویسندگان متن را خوانده‌اند.